Pierwotnie szczęście oznaczało po prostu dobry los. Jeśli ktoś nie doświadczał pecha, wiodło mu się dość dobrze w obszarze zdrowia, rodziny czy zasobów materialnych, oznaczało to, że ma szczęście. Los mu sprzyjał.
W krajach tzw. Pierwszego Świata idea szczęścia rozrosła się, a jej znaczenie stało niepewne. Szczęście to coś więcej niż dobre warunki, gdy pech nas nie prześladuje. Jest to raczej stan idealny. Mając wszystko co potrzeba, chcemy mieć jeszcze więcej. Uważamy, że „zasługujemy na szczęście” , „mamy prawo być szczęśliwi”. Nasze Ja ma być rozpieszczone do granic możliwości. Koniec końców nie wiadomo do końca jak. Zapytani o szczęście potrafimy podać kilka definicji, nie umiemy jednak wyjaśnić dlaczego wydają nam się takie ważne. Zawsze też jesteśmy o krok do tyłu za pełnią szczęścia.
Umiejętność docenienia prostych rzeczy jest na straconej pozycji. Dobry los mija niezauważony.