Nasze poczucie wartości w dużym stopniu zależy od nas. To co sami o sobie myślimy jest kluczowe. Nie zmienia to jednak naszej podstawowej społecznej natury. Samoakceptacja nie jest wystarczająca.
Jako dzieci uważamy siebie za takich, za jakich inni nas uważają. To bliskie osoby przekazują nam słowami lub czynami czy jesteśmy dobrzy i kochani, czy też źli i beznadziejni. Jest to dla dziecka prawda absolutna.
Jako nastolatki bezgranicznie pragniemy akceptacji rówieśników. Wolimy nie być sobą, niż nie być lubiani. Nawet jeśli prezentujemy indywidualizm, to głównie dlatego, że jest to atrakcyjne w oczach innych. Zrobimy wszystko, by inni nas zauważali.
Jeśli nasze poczucie wartości zostało w przeszłości nadszarpnięte, to i jako dorośli przywiązujemy nadmierną wagę do tego, co inni myślą o nas lub co mogą pomyśleć. Porównujemy się z zupełnie obcymi ludźmi i przeżywamy dramaty z tego powodu. Za bardzo obawiamy się negatywnej oceny.
Niemniej nawet wtedy, gdy mamy wystarczająco stabilne poczucie własnej wartości, nie stajemy się absolutnie obojętni na zdanie otoczenia. Liczymy się z opinią bliskich osób. Stawiamy sobie cele, które będą akceptowane przez społeczność. Porównujemy się z innymi. Tak jak dojrzałe, zdrowe drzewo, samo dla siebie stanowimy oparcie, jednak na poziomie korzeni następuje nieustanna, konieczna do życia wymiana z innymi.