Martwimy się tym, co należy, co musimy, co trzeba. Zadręczamy standardami, które chociaż wydają się realistyczne, nie są możliwe do spełnienia. Porównujemy z ludźmi, którzy naszym zdaniem są daleko przed nami. Nie doświadczamy siebie takimi, jacy jesteśmy. Toniemy w tym, jacy powinniśmy być.
Cały ten dramat rozgrywa się na scenie naszego umysłu. I chociaż to nie my specjalnie zrobiliśmy bałagan, to jedynie my możemy go posprzątać.